Sjálvt um eg bara eri 4 ár yngri enn Jóanes, so tóktiskt hann mær altíð øgiliga vaksin og ræðandi í síni sannføring. Eg var vís í, at ein sóvrin sum eg, í hansara miskunnarleysu eygum, ikki hevði nakað upp á seg. Eg, ein politiskur ignorantur, gitin av tveimum inkarneraðum javnaðarfamiljum.

Nei, Jóanes var bara ikki ein persónur, tú kundi fara yvir um vegin at tosa við uttan at kenna teg býttan og óvitandi um lívsins sonnu viðurskifti. Eg var eisini vís í, at vit neyvan nakrantíð fóru at hava nakað við hvønn annan at gera.

Tað var eisini við skelvandi hondum at eg, sum so leingi havi verið asfaltføroyingur, fór í gongd við hendan filmin um og við tjóðskapar- og tjóðveldisføroyinginum mikla. Mundi hann fara at gjøgnumskoða mín tvørrandi intellektuella og politiska førleika og skýra filmsprojektið sum óseriøst og popput?

Men samstundis eri so passaliga treisk, tá tað snýr seg um at gera film, at eg valdi at leypa á bláman og so síggja, hvussu leikur fór. Og eg má viðganga, at allir mínir fordómar vórðu gjørdir væl og virðiliga til skammar.

Og nú er filmurin (skjótt) her, so eisini tit øll harúti kunna fáa høvi at læra hendan stóra mann at kenna."